Dit moest erboven, Janet heeft me laten zien hoe ik een verhaal vanuit windows kan plaatsen in deze pagina, maar dan moest ze wel vermeld worden, bij deze!!!!
In de bus naar Adams, richting Nairobi, zit ik naast een man en we raken aan de praat. Onderweg komen we langs een bordje met de tekst “Mbwa kali” en ik weet dat dit brave hond betekent en aan een hek of heg geplaatst wordt om mensen te laten weten dat er een hond is en dat het geen agressieve hond is. Ik vertel over Chuma en hij vraagt waarom mensen in Nederland een hond hebben, het is toch een veilig land? De honden hier hebben een waakfunctie, in de steden tegen mensen met verkeerde bedoelingen en bij de Masaidorpen tegen met name de leeuwen die ook wel een mals geitje lusten!
Glazen flessen blijven (voor mij althans) ook een bijzonder gebeuren… In de winkel hier in Bulbul zag ik een glazen colafles van 1 liter en die past mooi in de deur van de kleine koelkast, gevraagd wat de prijs was en in mijn mandje gedaan. Eenmaal bij de kassa kon ik de fles niet meenemen omdat ik geen lege fles had ingeleverd… Heb gevraagd hoe ik aan een lege fles moet komen als ik de eerste niet kan kopen, ja dat weten ze ook niet maar ik kon `m niet kopen. Drinken in plastic flessen is hier duurder want statiegeld kennen ze niet, het is de bedoeling dat je ze weggooit en dan kunnen (meestal door jongens) ze weer opgezocht en verzameld worden en uiteindelijk krijgen deze jongens geld voor hun ingezamelde plastic, dat is dan ook allerlei plastic.
Een van de begeleiders bij Jacaranda vertelde van de week dat hij, toen hij eenmaal in de grote stad Nairobi kwam, heel veel onbekende dingen tegenkwam. Iedereen vertelde enthousiast over chips (patat) en toen hij uiteindelijk geld had en de befaamde chips bestelde dacht hij een of andere vleessoort te bestellen, groot was de desillusie dat het gewoon aardappelen waren die in reepjes gesneden geserveerd werden.. Nog hilarischer was zijn gedachte over de hotdog, hij dacht dus dat in dat velletje hete hond zou zitten en wilde er niet aan denken om dat te eten…
Enkele stammen in Kenia hebben moeite met de l en de r om uit te spreken en draaien ze bijna standaard om, ze hebben dan niet een “problem” maar een “plobrem”, Joseph van Jacaranda doet het ook en wanneer je niet oppast doe je het nog na ook…
Wanneer ik de reacties van Kenianen hier mag geloven hebben Janet en ik de” eer” gehad om de ergste verkeerschaos ooit in Nairobi vanuit de file te hebben meegemaakt… Janet had er al 2 uur over gedaan om vanaf haar huis naar het punt te komen waar ze me altijd oppikt in Karen. Mijn ritje daar naar toe ging juist vlot en ik was er te vroeg en vroeg me al af waar al die verkopers op straat ineens vandaan kwamen met al hun kerstslingers in de meest bonte en glimmende kleuren.. Dit bleken verkopers van presentjes te zijn voor de graduations die op deze dag waren en mede werden aangeduid als reden voor de chaos. Al wachtend daar heb ik me prima vermaakt en toevallig had ik die dag mijn fototoestel bij me zodat ik ook nog e.e.a. kon vastleggen. Ik heb kinderen voorbij zien komen in (bijna) trouwjurken, pakken waar een man jaloers op kan zijn, maar ook mensen die voor het oog voor de eerste keer in de stad kwamen en moeilijk konden lopen op de hakken…. Het verkeer in Karen was ook al een stilstaande bedoening en voor Trudy heb ik even vastgelegd dat het hier geen probleem is om een bus te nemen, ze zijn er in alle kleuren en maten!We gingen vroeg bij Jacaranda weg omdat Janet privé Swahili had, het regende toen zo hard dat ik ben blijven wachten zodat Janet me onderweg bij een busstop af zou kunnen zetten… helaas! We reden, nou ja.. soms, op een 2 baans weg waar we met 5 rijen overheen gingen! Allerlei auto´s met problemen, aan de kook of andere mankementen, stonden gewoon op de weg stil en daar moest je dan weer om heen zien te komen en dus invoegen in een van de andere rijen met gefrustreerde chauffeurs, jawel Afrikanen roepen altijd “No hurry in Afrika” nou dat geldt niet in het verkeer!!!! Op een bepaald moment had ik besloten dat ik beter kon lopen naar de busstop en dus uitgestapt. Na meer dan een uur gelopen en geglibberd te hebben, matatus ontweken die dus ook nog naast de weg gingen rijden, kon ik eibekijk een bus nemen naar Bulbul.. Het was inmiddels al aardig donker en ook de bus kon gewoon weer aansluiten in de file. Eenmaal in Bulbul was het al donker, maar toen was het nog zo´n kwartiertje door de modder om thuis te komen. Achteraf vroegen mensen of ik het niet eng vond, maar er liepen nog veel meer mensen omdat iedereen door de chaos veel later thuis kwam en ik heb er niet ongemakkelijk bij gevoeld, maar wel blij dat mijn voeten weer in een bak warm water met Dettol konden!

Er is nog veel meer te vertellen, maar dat komt de volgende story!
Ook nog bij Janet gelogeerd waarvan dan ook verslag, anders krijgt ze wel erg veel aandacht he?

Groetjes Loke