Ziek of zo zou je denken, zo snel alweer een bericht, en jawel.... Gisteren ben ik hier naar een hospitaal geweest omdat ik me al een paar dagen slapjes voel, geen zin om te eten, koud enz.. Geen koorts (Jannie bedankt voor de thermometer) en in een malariagebied geweest, dus ff controleren. Het geheel is zo groot als de entree van het ziekenhuis in Meppel, meer met laboratorium, tandheelkunde enz aanwezig en zonder afspraak zo plaats nemen. Eerst naar de arts, gesprek, bloeddruk (laag) en daarna voor bloedonderzoek,(steriel) je kunt wachten op de uitslagen, HB goed, geen infectie enz. Tegen de hoofdpijn pillen, vit B en.... Ook ter plekke afrekenen en alles bij elkaar 700ksh, nog geen 6 euro.Ziek of zo zou je denken, zo snel alweer een bericht, en jawel.... Gisteren ben ik hier naar een hospitaal geweest omdat ik me al een paar dagen slapjes voel, geen zin om te eten, koud enz.. Geen koorts (Jannie bedankt voor de thermometer) en in een malariagebied geweest, dus ff controleren. Het geheel is zo groot als de entree van het ziekenhuis in Meppel, meer met laboratorium, tandheelkunde enz aanwezig en zonder afspraak zo plaats nemen. Eerst naar de arts, gesprek, bloeddruk (laag) en daarna voor bloedonderzoek,(steriel) je kunt wachten op de uitslagen, HB goed, geen infectie enz. Tegen de hoofdpijn pillen, vit B en.... Ook ter plekke afrekenen en alles bij elkaar 700ksh, nog geen 6 euro.

Genoeg gemiep, de week naar Kisumu...
We vertrokken vroeg en om 8 uur de bus gehaald van Nairobi naar Kisumu, 6 uur te gaan, maar een comfortabele bus! Onderweg de nodige verrassingen: zebra's, diverse antilopen, Lake Naivasha, baboon, wrattenzwijnen, flamingo, Lake Nakuru... het is net een gamedrive,super! We rijden ook door het theeplantage gebied bij Kericho, ook al eens met een overland geweest!Wanneer we in Kisumu aankomen pakken we een tuktuk en passeren vrienden van Ali die elkaar al heeeel lang niet gezien hebben en het lawaai is niet van de lucht: Buda, Ali Baba, Alfred en van alles roepen ze maar we rijden door. Daarna rammelt zijn telefoon constant, hoe kom je hier, wie is die mzungu, waarom heb je niet gebeld dat je kwam, sommigen later echt boos daarover. We zijn een goedkoop hotelletje gaan zoeken en dat lukte, voor 950 ksh per nacht met ontbijt voor 2 personen, De eerstvolgende dag reed Willy, een neef van Ali ons met zijn taxi naar de plaats waar zijn (stief)moeder woont, ik dacht dichtbij Kisumu, nou mooi niet! Na door prachtige landschappen gereden te hebben met fotogenieke rotsformaties, die ik op de terugweg op de foto wilde gaan zetten... ben helaas op de terugweg in slaap gevallen en in Kisumu City pas weer wakker gewordn. Eenmaal van de hoofdweg af namen we weggetjes waarvan je niet eens kon zien dat ze te berijden waren, wat een andere wereld. Bij het huis van Ali's mam (niet zijn eigen moeder, die is al overleden, maar de eerste van zijn 3 vrouwen die de zorg voor de andere kinderen op zich genomen heeft als een eigen moeder) waren veel kinderen, allemaal familie, die stuk voor stuk spijbelden omdat Ali met een mzungu zou komen (geen leerplichtambtenaar). En dan... begroeten, maar mam spreekt alleen Luo, de kinderen gelukkig wel engels maar die zijn weer te veel onder de indruk om te praten en Ali's moeder vraagt maar van alles aan hem, het huis is helemaal aangekleed voor mij hoor ik van Ali en die vertelt ook dat ze gaan bidden en dat ik moet gaan staan, dank je wel!!! Na een rondleiding in en om hun grond, lopen we naar de douche, ongeveer een km verderop een stroompje en opeens duikt daar een vriend op, wat een enthousiasme, leuk om te zien! Terug gelopen via een andere route en ik heb t toch warm... We gaan eten, de kinderen eten met hun moeders elders wanr die maken t anders zo onrustig, en Ali had geld vooruit getuurd om voor iedereen eten klaar te kunnen maken. Na het eten stappen we in de auto en een broer, die geen echte broer is en en vriend rijden mee naar het huis van een echte zus, ook weer niet naast de deur woont. Als we daar uitstappen komen er meteen kinderen aangesneld en een meisje van een tweeling geeft mij een hand, ontdekt mijn huidskleur en zet het op een huile, haar broer huilt van schrik zomaar mee, wat een consternatie, maar ja als je nog nooit een blanke hebt gezien en die geef je de ook nog een hand... Na een possje hiet te hebben gezeten gaat ook deze zus mee in de auto en gaan we naar het huis van zijn pas overleden zus, Willy was toen niet in de gelegenheid om er bij te zijn en voor hem is het dus de eerste confrontatie, maar voor de hele familie is het heftig en naar gebruik ligt ze vlak naast haar huis begraven en overduidelijk een vers graf en je ziet daar dan 2 hummeltjes bij lopen die volgens vader in huis zich wel vermaken maar zodra ze buiten komen en het graf zien weer moeten huilen... Op deze plek voel ik me even te veel, het verdriet is voelbaar, maar ik maak er geen deel van uit, toch raakt het je. Ook de verhalen er om heen, Ali moest vrij vragen en geld als voorschot om de reis te kunnen betalen en is samen met de vriend die nu ook mee is nog een geit wezen halen voordat ze naar het huis van zijn zus zijn gegaan om de begrafenis de volgende dag mee te maken, we hebben t grootste deel van het pad er naar toe gereden, maar ook nu hebben we een stuk gelopen, maar toen hebben ze met de geit op de nek alles lopend moeten doen in het donker en als enige zoon rust er dan een zware verantwoordelijkheid op je schouders...

Ik plaats nu eerst wat foto's erbij en een andere keer weer verder over Kisumu..