Ik heb eens een rondje in de omgeving gemaakt met mijn fototoestel, dat voelt heel anders dan wanneer je als toerist onderweg bent… Het is nu ook mijn eigen woonomgeving en op een bepaalde manier voelt het vreemd, maar het leek me toch leuk om wat van de directe omgeving te laten zien en me dus over het gevoel heen gezet.. Het is nog steeds de regenperiode dus de weg is een modder en glibber gedoe waar ook de dieren last van hebben. De ezels lopen echter met volgeladen karren (water in gele jerrycans) alsof het ze niet uitmaakt. Dit geldt niet voor het verkeer en voor het huis was een vrachtwagen die de bocht niet echt handig nam en vast kwam te zitten. Volop Aktie, graven, stenen verplaatsen enz… maar geen beweging, dus een andere vrachtwagen opgetrommeld, aangekoppeld en trekken maar! Simpel ging het niet en de trekband schoot los, maar er kwam uiteindelijk beweging in, stuurt de chauffeur de verkeerde kant op en belandt met een voorwiel in de sloot. De andere vrachtwagen rondgereden en aan de voorkant aangekoppeld en na t nodige gas geven lukt het om de vrachtwagen weer op de weg te krijgen, al met al meer dan een uur later.
Eenmaal onderweg met het toestel ben ik de weg overgestoken en ontdekte dat het dar prachtig is met de karakteristieke bomen en dan ook nog een zonsondergang, terwijl de donkere wolken zich alweer samenpakten boven Ngong hills. Dit betekent altijd snel maken dat je thuis komt en als je geluk hebt haal je het voordat de bui losbarst, lukt dus niet altijd… en dan mis je een warme douche!!! Waterkoker maar weer aan en dan lukt het ook met een grote bak om in te zitten en kleinere bakjes om het water over je heen te gieten.
Donderdag was hier de laatste schooldag en dan zijn de ouders ook uitgenodigd en wat bij ons groep 3 is heeft dan de “graduation” met bijpassende kleding en echte certificaten. Het is een heel gebeuren, maar duurt erg lang en aan het eind waren sommige oudere kinderen in slaap gevallen.. Van elke jaargroep worden de beste kinderen bij naam genoemd en krijgen een soort diploma wat door hun ouder (indien aanwezig) wordt uitgereikt en daarvan wordt een foto gemaakt, oip zijn afrikaans, dus het duurt even… Door diverse groepen wordt iets opgevoerd, groep 3 verdwijnt en er meot meteen gebruik gemaakt worden van het toilet, het is ook wel spannend! Hierna komen ze al zingend weer binnen en reikt de juf de certificaten uit, weer met ouder en foto natuurlijk, en neemt ze daarna meteen weer in, ik denk om ze netjes te houden. Na al deze handelingen heeft elke leerkracht nog iets te zeggen, over de uniformen.. Niet elk kind ziet er even netjes uit en sommigen hebben zelfs “verkeerde” kleuren aan en er wordt gezegd dat de uniformen bedoeld zijn voor uniformiteit en herkenbaar heid, mocht een van de kinderen onderweg naar huis iets gebeuren, dan is aan de kleding te herkennen naar welke school hij of zij gaat en kan er actie worden ondernomen. Het schoolgeld wat maandelijks moet worden betaald blijkt voor sommige ouders een reden te zijn om steeds van school te veranderen om op deze manier niet te hoeven betalen, na een half jaar achterstand wordt je kind van school verwijderd. Een van de leerkrachten legt uit wat al deze wisselingen voor het kind betekent en een van de ouders haakt in om dit te bevestigen (hij blijkt later een neef te zijn van Jayne van St Pauls). De St Pauls kinderen blijken beter te presteren en er wordt bij de aanwezige ouders op aangedrongen om thuis meer discipline in te voeren en te weten wat je kind op school doet, bij groep 7 blijkt dat geen enkele ouder het werk dat mee naar huis gaat bekijkt, want niemand ondertekent het werk, terwijl dat de afspraak is. Wanneer er van school naar huis gebeld wordt heeft dat natuurlijk een reden, maar bijna niemand neemt de telefoon op of belt terug en ook uitnodigingen worden vaak naast zich neergelegd, terwijl het juist over je kind gaat, kortom: er was veel te vertellen, maar ik ben bang dat juist die ouders er op zo´n dag ook niet zijn. Al met al duurde het ook voor mij lang en een deel natuurlijk in Swahili, lang niet alle ouders spreken engels, dus ik kon me wel iets bij de slapende kinderen voorstellen… Na een gebed door een van de ouders ging iedereen met de beste wensen voor de komende feestdagen naar huis en kon de vakantie beginnen. Na deze vakantie begint hier ook het nieuwe schooljaar dus volgend jaar zit ik een groep hoge, of juist veel lager om met het nieuwe systeem te starten, maar of dat al gaat beginnen, ik zie wel. Ik ben wel uitgenodigd om 12 december, onafhankelijkheidsdag hier, te komen vieren bij St Pauls en met de kerst ben ik ook zeker welkom, maar dan komen Arjan, Trudy en Vincent hier en we gaan natuurlijk wel even kijken, maar gaan samen vast ook andere dingen doen. Ik zal wel geregeld even aanwaaien om met de kinderen plezier te maken en de week voor kerst is Jayne waarschijnlijk alleen met alle kinderen omdat alle hulpen met kerst ook bij hun families willen zijn, ik heb al gezegd dat ik er dan ook wel zal zijn, Jacaranda is dan ook gesloten.
Ik ga de komende week met Janet mee naar Jacaranda want die hebben 4 en 5 december een kerstmarkt en dus nog genoeg te doen, sleutelhangers,kettingen,armbanden,engeltjes enz. maken om daar te verkopen. Tussen de geestelijk gehandicapten vallen we niet echt op, we maken net zo veel lawaai en zijn soms ook heerlijk dom bezig, maar al met al wordt er wel doorgewerkt en Janet heeft vorige week 100 armbanden gemaakt, over lopende band werk gesproken.
Vrijdag had ik bedacht om naar de “Bizarre bazaar” te gaan en wist alleen de weg waaraan de bazaar zou zijn. De hele morgen heeft het gehoosd en zodra het droog was ben ik die kant op gegaan, hier al over het stromende water heen stappen of springen om zo droog mogelijk bij de weg te komen om een matatu naar Karen te nemen. Eenmaal in Karen gevraagd of ze wisten waar het was en ja hoor, geen probleem. Ik dus in de matatu gestapt die in de goede richting ging en eenmaal onderweg bleek niemand te weten waar het was! Iedereen dacht mee, maar geen idee, een kerstfair???? Toen maar geopperd om me er bij een groot stoppingcentrum aan dezelfde weg uit te zetten. Het water stroomde aan beide kanten van de weg in een vlot tempo naar beneden en hierdoor is de weg meteen smaller en dus file. Het is een tweebaansweg en dus twee richtingen op, maar wij reden naast de weg door het water en naast ons nog 2 rijen op de weg, de tegenliggers moesten dus aan de andere kant van de weg door het water rijden, maar door allerlei obstakels was dat niet mogelijk en de chaos was compleet! We gingen dus erg langzaam en daardoor zag ik een bord met de “Bizarre bazaar” erop, dus uitgestapt, tjaaa, daar sta je dan, op de weg tussen alle auto´s die allemaal willen rijden en je moet een snelstromend riviertje over zien te komen via wiebelende stenen, natte voeten dus! Het terrein waarop het gebeurde lag aan het eind van een ernstig gladde en modderige weg, maar ik ben er gekomen! Ik had me voorgesteld dat het binnen zou zijn, maar dat bleek ook niet zo te zijn en met stroblen en los stro hadden ze geprobeerd een loopad te maken. Het bleek een markt voor de welgestelde medemens te zijn, dure spullen, maar wel erg leuk om te zien en door de prijs hoef je niet eens na te denken om iets te kopen. Het Nationale park van Nairobi stond er ook met een stand en voor 1000 ksh kun je vriend van het park worden en aan diverse activiteiten deelnemen, o.a. om te zorgen dat de populatie van de leeuwen op peil blijft, dus ook gesprekken met de Masai daar. Lijkt me een goed plan om aan deel te nemen en er wordt volop gecarpoold, dus dat is ook geen probleem. Uiteindelijk toch nog wat kerstdingetjes gevonden die te betalen waren en ook nog bij mensen uit Kisumu engeltjes gekocht die “familie” zijn van de familie op de metalen deur die ik in Kisumu heb gekocht! Weer terug geglibberd over de weg die door alle auto´s die er over rijden, (want ja, welke mzungu loopt er met dit weer???) is de weg alleen maar gladder geworden. Eenmaal bij de doorgaande weg is de chaos daar nog groter en op zijn afrikaans opgelost.. Er rijden nog steeds 3 rijen de ene kant op en de tegenliggers worden een andere weg in gestuurd om einden om te rijden! Zie dan maar eens een matatu te krijgen op zo´n punt, stuk gelopen naar een halte , maar alles zat vol. In de file de andere kant op stond een bus te wachten en na enige tijd heeft de chauffeur bedacht om te keren, op zich al een hele onderneming, hij was de hele weg nodig om te keren en dat tussen alle gefrustreerde medeweggebruikers, maar gelukt en ik kon dus mooi mee en de lange route volgen naar Karen. Normaal gesproken stopt de bus altijd in Karen en ik had ook wel gezegd dat ik er daar uit moest, maar na een schijnbeweging reden we door! Voordat ik voorin de bus was om te zeggen dat ik er uit gemoeten had, waren we al een mooi stuk verder en ik kreeg geld terug om een andere bus te pakken, maar ach ik had al zoveel gelopen, dat stuk maakte ook niet meer uit (dacht ik toen nog). Gelukkig meteen een bus naar Bulbul, maar de donkere wolken boven Bulbul voorspelden weinig goeds en inderdaad, al lopend begon het al te regenen voordat ik thuis was en het ging steeds harder, kortom… een nat pak wat ik gemist had wanneer ik in Karen had kunnen uitstappen.
Niet alleen op die markt, maar overal zijn de kerstspullen erg duur en over smaak valt ook te twisten, maar op een tweedehands markt had ik 2 weken geleden een soort quilt gekocht,waarvan volgens mij de verkoper geen idee had dat t iets met kerst te maken had. Voor 400ksh hebben we nu dus een kerstwand en de quilt ziet er na een wasbeurt goed uit! Die markt is wel verslavend hoor, voor 100 ksh scoor je na enig zoekwerk een spijkerbroek, shirt, spijkerjack of rok en in Ngong is elke dag een kleinere versie, maar ook daar kan ik mijn hart ophalen en voor 10ksh heb ik voor Vincent een Tweety kussensloop gevonden, een gordijn (Ikea) voor in de keuken, kerstkussenhoesjes en allerlei sjaaltjes (o.a. Sandwich). Het is daarna altijd wassen geblazen, maar Marrie, mocht je deze kant op komen, neem een lege koffer mee, tussen de 1 en maximaal 5 euro scoor je hier de prachtigste jasjes, ik heb vandaag nog een nieuwe edc by Esprit jas gevonden voor 500ksh (iets meer dan 4 euro), en ik betrap me er op dat ik dan al vind dat het duur is…
Inmiddels zijn er ook planten in huis, 2 geplukte agave´s, ik wilde alleen maar voelen hoe vast die hier in de rotsen zitten en toen had ik ze al in mijn hand, dus maar meegenomen, zand geregeld en zaagsel op de aarde gestrooid en daarna nog een cactus gekocht en hetzelfde mee gedaan en als t goed is gaat die binnenkort bloeien. Het naar huis meenemen was ook al weer een `probleem` maar het paste precies in mijn rugzak, alleen het zag er blijkbaar nogal vreemd uit, gezien de reacties onderweg!
Het wordt al met al steeds meer een thuis en voordat Arjan, Trudy en Vincent hier zijn met kerst is het vast al in de kerstsfeer.
Hier kennen ze Sinterklaas niet en ik besef dat dat voor jullie nu speelt en wil bij deze iedereen een plezierig Sinterklaasfeest wensen en natuurlijk speciaal alle kinderen op school in Uffelte, geniet ervan!

PS ik mis wel de pepernoten, maar Janet heeft speculaasjes ontdekt in de winkel hier!

Groetjes Loke

O ja, mijn emailadres is nog gewoon hetzelfde, kreeg ik vragen over..